Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010

Άρωμα Ανατολής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

To Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο θα διεξαχθεί φέτος στις 3-12 Δεκέμβρη 2010, ξεκινά μια προσπάθεια να ανοίξει ένα δίαυλο επικοινωνίας με τον αραβικό κόσμο, διοργανώνοντας ένα αφιέρωμα στο Σύγχρονο Αραβικό
Κινηματογράφο. Ταυτόχρονα, το αφιέρωμα θα εγκαινιάσει τη συνεργασία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τα Φεστιβάλ του Άμπου Ντάμπι και της Ντόχα.
Με γεωγραφικό πυρήνα τη Θεσσαλονίκη και τον κινηματογράφο στο ρόλο σεισμογράφου της κοινωνικής πραγματικότητας, το Φεστιβάλ ευελπιστεί να μεταδώσει τις «κινηματογραφικές ματιές» των σκηνοθετών από τις αραβικές χώρες, των οποίων οι ταινίες συχνά δεν ταξιδεύουν μέχρι την Ευρώπη.
Κυρίαρχη θέση στο αφιέρωμα κατέχει το έργο του ιρακινού δημιουργού Μοχάμεντ Αλ – Νταράτζι, ο οποίος απέσπασε φέτος το Βραβείο του Σκηνοθέτη της Χρονιάς από τη Μέση Ανατολή του περιοδικού Variety. Πέρυσι το ίδιο βραβείο είχε κερδίσει ο Ελία Σουλεϊμάν.
Στο φεστιβάλ θα προβληθούν οι πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες του 32χρονου σκηνοθέτη Μοχάμεντ Αλ-Νταράτζι, ο οποίος γεννήθηκε στη Βαγδάτη και βρήκε καταφύγιο στην Ευρώπη προκειμένου να αποφύγει τις διώξεις του καθεστώτος Σαντάμ. Ωστόσο, το 2003, μετά την πτώση του καθεστώτος και επηρεασμένος απ’ τα προσωπικά του βιώματα, επέστρεψε στη γενέτειρά του, φιλτράροντας μέσα απ’ τον κινηματογραφικό του φακό το κατακερματισμένο Ιράκ.
Η τελευταία του πολυβραβευμένη ταινία, με τίτλο Son of Babylon (2009), η οποία απέσπασε το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας και το βραβείο Ειρήνης στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2010, καθώς και το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Sundance 2010, είναι ένα road movie, με ήρωες ένα αγόρι και τη γιαγιά του, που αναζητούν τον αγνοούμενο πατέρα του μικρού. Μέσα απ’ το ταξίδι τους, ο σκηνοθέτης χαρτογραφεί μια διαλυμένη χώρα, αλλά και τον ανθρώπινο ψυχισμό ενός λαού που πασχίζει να επουλώσει τις πληγές του, αντιμέτωπος με τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Στο ντεμπούτο του, με τίτλο Ahlaam (Ιράκ, 2005) σκιαγραφεί με ωμό ρεαλισμό τον εφιάλτη του πολέμου ιδωμένο μέσα από τα μάτια των τροφίμων ενός βομβαρδισμένου ψυχιατρικού ασύλου στη Βαγδάτη. Ο Μοχάμεντ Αλ–Νταράτζι ολοκλήρωσε τα γυρίσματα της ταινίας κάτω από εξαιρετικά αντίξοες κι επικίνδυνες συνθήκες, καθώς ο ίδιος αλλά και μέλη του κινηματογραφικού του συνεργείου, απήχθησαν και βασανίστηκαν. Η ταινία, παρ’ όλα αυτά, αποτέλεσε την επίσημη υποψηφιότητα του Ιράκ για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 2007.
Το ντοκιμαντέρ του War, Love, God and Madness (2008), αποτελεί την καταγεγραμμένη μαρτυρία όσων συνέβησαν στη διάρκεια των γυρισμάτων του Ahlaam, αλλά και ένα αδιάψευστο ντοκουμέντο για την χαοτική κατάσταση που επικράτησε στο Ιράκ, λίγο μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Στο φεστιβάλ, θα προβληθεί επίσης και η μικρού μήκους ταινία του δημιουργού, με τίτλο My name is Mohamed. To πλήρες πρόγραμμα του αφιερώματος, που θα περιλαμβάνει ταινίες πρόσφατης παραγωγής από τις αραβικές χώρες, πρόκειται να ανακοινωθεί σύντομα.

Aπο: www.tvxs.gr

Πέμπτη 21 Οκτωβρίου 2010

23o ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

23_ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου Το φετινό 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το Μεγάλο Διεθνές Φεστιβάλ της Αθήνας, που διοργανώνεται για δεύτερη συνεχή χρονιά από τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων, θα διεξαχθεί από 21 έως 31 Οκτωβρίου 2010.

Στις 11 μέρες της διάρκειας του Πανοράματος, περισσότερες από 100 ταινίες από την Ευρώπη και τις άλλες ηπείρους θα παρουσιαστούν στους κινηματογράφους Απόλλων Cinemax Class (21/10 – 31/10) και Τριανόν Filmcenter (21/10 – 27/10), καθώς και στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» (22/10 – 30/10).

Η επίσημη έναρξη του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου θα γίνει στις 21 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο Απόλλων Cinemax Class, με τη βραβευμένη τουρκική ταινία «Μέλι» του Semih Kaplanoglu - Χρυσή Αρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2010, παρουσία του σκηνοθέτη.

Φέτος έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου τους σκηνοθέτες Semih Kaplanoglu (ΜΕΛΙ), Jerzy Skolimowski (ESSENTIAL KILLING), Otar Iosseliani (CHANTRAPAS) και Emir Kusturica και την ηθοποιό Valeria Golino.

Με το Ειδικό Βραβείο του Πανοράματος θα τιμηθούν για τη συνεισφορά τους στην κινηματογραφική τέχνη, οι σκηνοθέτες Jerzy Skolimowski, Otar Iosseliani και Γιάννης Δαλιανίδης, ο ντοκιμαντερίστας και διευθυντής φωτογραφίας Νίκος Καβουκίδης, και οι ηθοποιοί Θανάσης Βέγγος και Ξένια Καλογεροπούλου.

Το φετινό πρόγραμμα του Πανοράματος περιλαμβάνει επίσης τα αφιερώματα: Spaghetti Western, Ελληνικός Κινηματογράφος της δεκαετίας του ’80, Τριλογίες Μεγάλων Σκηνοθετών, Samuel Fuller, Μοναχικός Κλόουν, Καθημερινός Φασισμός, 50 Χρόνια Κυπριακή Δημοκρατία, Ταινίες μικρού μήκους.

Aπο: www.artandlife.gr

Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010

Εκτός από τα λαμόγια υπάρχουν και οι ρομαντικοί


«Είμαι οργισμένος ως ιδιώτης και ως πολίτης γιατί μού πήραν την αξιοπρέπεια, την αισθητική, την τέχνη, την πατρίδα μου και την πετάξανε στα σκυλιά, ελαφρά τη καρδία. Για να ξαναβγούν στις επόμενες εκλογές ή για να βάλουν πέντε δεκάρες στην τσέπη. Είμαι τόσο πολύ οργισμένος, που μπορεί να φτάσω στα άκρα».
Σε μπρα ντε φέρ ο απογοητευμένος σκεπτικιστής Δικαιόπολις - Σταμάτης Κραουνάκης και ο ρομαντικός ιδεαλιστής... πατριώτης Λάμαχος - Γρηγόρης Βαλτινός Σε μπρα ντε φέρ ο απογοητευμένος σκεπτικιστής Δικαιόπολις - Σταμάτης Κραουνάκης και ο ρομαντικός ιδεαλιστής... πατριώτης Λάμαχος - Γρηγόρης Βαλτινός Ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο Λάμαχος των αριστοφανικών «Αχαρνέων» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας, εκρήγνυται. Είναι η πρώτη χρονιά που ο ένας μετά τον άλλο οι πρωταγωνιστές μας, υπό την πίεση της κρίσης που «χτύπησε» και τον δικό τους κλάδο ανελέητα, μιλάνε περισσότερο για την κακή οικονομική και πολιτική συγκυρία, παρά για την παράσταση και το ρόλο τους.
Οι «Αχαρνής», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, με Δικαιόπολι τον Σταμάτη Κραουνάκη και Μεγαρίτη τον Κώστα Βουτσά, την Πέμπτη και την Παρασκευή θα παρουσιαστούν στο Ηρώδειο. Ο καλός ηθοποιός θεωρεί ότι «μιλάνε για όλα», μιας και ο ελαφρώς «πειραγμένος» Αριστοφάνης της παράστασης εμπεριέχει από φτωχογιάπηδες και μαυροφραγκάτους μέχρι λαμόγια πολιτικούς και... Φαγοπέδια.
«Εάν κάθε ένας ξεχωριστά είχε κάνει αυτό που έπρεπε, δεν θα είχαμε σήμερα πόλεμο -μια φράση που λέμε συνέχεια στους "Αχαρνής". Γιατί αυτό που ζούμε, πόλεμος είναι», τονίζει ο Γρηγόρης Βαλτινός.
Η γεύση που αποκομίσατε από τη μεγάλη περιοδεία σας ποια είναι;
«Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Θέλαμε με τους "Αχαρνής" να κάνουμε μια πολιτική παρέμβαση στα πράγματα. Μέσα από την παράστασή μας μιλάμε για όλα. Αλλωστε, αν μελετήσει κάποιος το αρχαίο κείμενο, θα δει ότι και ο Αριστοφάνης μιλάει για όλα».
Η πολιτική κατάσταση δεν είναι, όμως, ίδια με την εποχή του κωμικού.
«Παλαιότερα ήταν πιο καθαρά τα πράγματα. Εκλεψε ο Κλέωνας, ο πρωθυπουργός; Δεν τον ξαναψήφιζε ο λαός. Εδώ τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Δεν με εξοργίζει ούτε η πρώτη κατοικία ούτε το πρώτο εξοχικό. Με εξοργίζει η όγδοη κατοικία και το πέμπτο εξοχικό. Το τέταρτο ακίνητο και το δεύτερο σκάφος. Εκεί μπορώ να σκοτώσω. Γιατί, για να αποκτηθούν, κάτι ξεπουλήθηκε. Και, βεβαίως, αυτά τα καθάρματα δεν ξεπούλησαν τίποτα δικό τους. Θα ήθελα, δηλαδή, πέντε λεβέντες να πάνε στη φυλακή. Ετσι, για να νομίζουμε ότι γίνονται και σωστά πράγματα σε αυτόν τον τόπο».
Το κείμενο, πάντως, των «Αχαρνέων» το εκσυγχρονίσατε προκειμένου να μιλάει για... όλα.
«Το βοηθήσαμε λιγάκι. Οταν έχεις ζεστή μέσα στα χέρια σου από τον φούρνο τη σύγχρονη αναφορά, γιατί να μην τη χρησιμοποιείς; Αυτό γινόταν σε όλα τα ανεβάσματα του Αριστοφάνη. Και στα πλέον κλασικά. Οταν ο Κουν έβαλε τον Καραγκιόζη μέσα στον Αριστοφάνη, δεν πρόδιδε τον Αριστοφάνη επειδή ο Καραγκιόζης είναι μεταγενέστερος. Το ίδιο ισχύει και για τον Κ.Χ. Μύρη, που στην αριστουργηματική Παράβαση των "Αχαρνέων" γράφει για τον Ελύτη, τον Σολωμό και τον Καβάφη. Στο θέατρο οφείλουμε να βρίσκουμε τις αναφορές στο σύγχρονο αίσθημα».
Αν και έχετε καταγραφεί ως δραματικός ηθοποιός, κάθε τόσο κάνετε τη «ρωγμή» με μια κωμωδία. Η σχέση σας με τον Αριστοφάνη παραμένει πάντως περιστασιακή.
«Οι "Αχαρνής" είναι η δεύτερη κωμωδία μου, μετά τη "Λυσιστράτη" με τον Λάκη Λαζόπουλο. Αν ο καλλιτέχνης μένει προσκολλημένος σε συγκεκριμένα είδη και στιλ, αποκτάει μανιέρα. Γι' αυτό τον λόγο μετά το "Ψηλά απ' τη γέφυρα" του Μίλερ, που ανέβασα το χειμώνα και θα επαναλάβω φέτος, μεταπήδησα τον καλοκαίρι στον γελοίο Λάμαχο. Αν δεν το κάνω αυτό, δεν πλήττω μόνο αφάνταστα. Κινδυνεύω να γίνω ένας ακαδημαϊκός μανιερίστας ηθοποιός».
Ο Λάμαχος ποια χαρακτηριστικά έχει αποκτήσει μέσα από την ερμηνεία σας;
«Δεν ήταν πρόθεσή μου να τον γελοιοποιήσω. Εκτός από τα λαμόγια υπάρχουν και οι ρομαντικοί. Στους τελευταίους αυτούς ανήκει ο Λάμαχος -όπως κι εγώ. Πιστεύει ότι στην πατρίδα του δεν πρέπει να υπάρχουν μόνο απατεώνες πολιτικοί και λαμόγια πολίτες. Πιστεύει ότι αν έρθει ο άλλος να σου βιάσει την κόρη, να σου κάψει το χωράφι και να σου γκρεμίσει το σπίτι, πρέπει να αμυνθείς. Ο,τι έκαναν και οι Ελληνες κάποτε!». *

Απο: www.enet.gr

Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010

«Εφυγε» ο Γιάννης Δαλιανίδης

NAFTEMPORIKI.GR Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010
Την τελευταία του πνοή άφησε λίγο πριν τις 8 το πρωί, στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν, όπου νοσηλευόταν τον τελευταίο μήνα, ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης, σε ηλικία 87 ετών.
Η πολιτική του κηδεία, κατόπιν επιθυμίας του ιδίου, θα γίνει τη Δευτέρα στις 15:00 από το Α' Νεκροταφείο της Αθήνας.
Ο Γιάννης Δαλιανίδης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 31 Δεκεμβρίου του 1923 και μεγάλωσε από θετούς γονείς. Ξεκίνησε την καριέρα του ως χορευτής και χορογράφος χρησιμοποιώντας το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Γιάννης Νταλ». Από το 1958 άρχισε να γράφει σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες. Το πρώτο του σενάριο ήταν για την ταινία «Το Τρελοκόριτσο».
Το 1959 αρχίζει η σκηνοθετική του καριέρα με την ταινία «η Μουσίτσα» και την ίδια χρονιά ακολούθησε η ταινία «Λαός και Κολωνάκι». Το 1961 ξεκίνησε η συνεργασία του με την Φίνος Φιλμς με την ταινία «Ο Κατήφορος», η οποία σημείωσε μεγάλη επιτυχία, εκτινάσσοντας την καριέρα του Δαλιανίδη. Έκτοτε δούλεψε κατ' αποκλειστικότητα στη Φίνος Φιλμς μέχρι το 1977, που γυρίστηκε η τελευταία ταινία της εταιρίας Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται.
Το 1962 παρουσιάζει το μιούζικαλ, Μερικοί το προτιμούν κρύο, που έσπασε τα ταμεία, εισάγοντας ένα νέο είδος για τον ελληνικό κινηματογράφο.
Με περισσότερες από 60 ταινίες στο ενεργητικό του, ο Γιάννης Δαλιανίδης γνώρισε μεγάλη επιτυχία και μέσα από τις δουλειές που έκανε για την τηλεόραση. Η είσοδός του στην τηλεόραση έγινε το 1974 με το Λούνα Πάρκ, που παιζόταν με επιτυχία επί σειρά ετών.
Φιλμογραφία
Η μουσίτσα (1959)
Λαός και Κολωνάκι (1959)
Ένας βλάκας και μισός (1959)
Χριστίνα (1960)
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960)
Κρουαζιέρα στη Ρόδο (1960)
Ο σκληρός άντρας (1961)
Ο Κατήφορος (1961)
Ζητείται ψεύτης (1961)
Ο Δήμος από τα Τρίκαλα (1962)
Ο ατσίδας (1962)
Νόμος 4000 (1962)
Μερικοί το προτιμούν κρύο (1962)
Η κυρία του κυρίου (1962)
Χωρίς ταυτότητα (1963)
Ένα κορίτσι για δύο (1963)
Ίλιγγος (1963)
Η ψεύτρα (1963)
Οι κληρονόμοι (1964)
Κάτι να καίει (1964)
Η χαρτοπαίχτρα (1964)
Εγωισμός (1964)
Τέντυ μπόυ αγάπη μου (1965)
Κορίτσια για φίλημα (1965)
Ιστορία μιας ζωής (1965)
Ένα έξυπνο έξυπνο μούτρο (1965)
Ραντεβού στον αέρα (1966)
Οι θαλασσιές οι χάντρες (1966)
Ο ξυπόλυτος πρίγκηψ (1966)
Η Στεφανία (1966)
Δάκρυα για την Ηλέκτρα (1966)
Νύχτα γάμου (1967)
Γαμπρός απ' το Λονδίνο (1967)
Το παρελθόν μιας γυναίκας (1968)
Όλγα αγάπη μου (1968)
Ο ψεύτης (1968)
Ο Μικές παντρεύεται (1968)
Μια κυρία στα μπουζούκια (1968)
Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968)
Γοργόνες και μάγκες (1968)
Το ανθρωπάκι (1969)
Όταν η πόλη πεθαίνει (1969)
Ο γόης (1969)
Ξύπνα Βασίλη (1969)
Η Παριζιάνα (1969)
Μια τρελή τρελή σαραντάρα (1970)
Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας (1971)
Ο κατεργάρης (1971)
Ο επαναστάτης ποπολάρος (1971)
Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971)
Μαριχουάνα στοπ (1971)
Ο μάγκας με το τρίκυκλο (1972)
Ο εχθρός του λαού (1972)
Η αμαρτία της ομορφιάς (1972)
Η Μαρία της σιωπής (1973)
Έικοσι γυναίκες κι εγώ (1973)
Οι εραστές του ονείρου (1974)
Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται (1977)
Τα τσακάλια (1981)
Η στροφή (1982)
Βασικά καλησπέρα σας (Οι ραδιοπειρατές) (1982)
Οι επικίνδυνοι (1983)
Καμικάζι αγάπη μου (1983)
Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ (1984)
Περάστε φιλήστε τελειώσατε (1986)
Μπανάνες (1987)
Ισόβια (1987)

Τηλεοπτικές σειρές
Το λούνα παρκ, ΕΡΤ 1974-1981
Τα Ανάποδα (ΕΡΤ, 1981, δεν προβλήθηκε λόγω αλλαγής της διοίκησης)
Τα καθημερινά (ΕΡΤ1) 1983-1984
Τα λιονταράκια (ΕΡΤ1) 1985
Οδός Ανθέων, (ΕΡΤ1) 1987 -1988
Το ρετιρέ, (MEGA Channel) 1990-1992
Οι μικρομεσαίοι, (MEGA Channel) 1992-1993
Στραβά και ανάποδα, (MEGA Channel) 1993-1994
Αραχτοί και λάιτ, (ANT1) 1994
Το τρίτο στεφάνι, (ANT1) 1995
Το χρώμα του φεγγαριού, (ANT1) 1996
Απιστίες, ΑΝΤ1 1998
Μικρές αμαρτίες 1999

ΝΔ: Παράδειγμα ποιοτικού αλλά και εμπορικού Ελληνικού Κινηματογράφου οι ταινίες του
«Μια μεγάλη μορφή του Ελληνικού Πολιτισμού, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο σκηνοθέτης που συνέδεσε το όνομά του με τον κινηματογράφο που αγαπήσαμε και έγραψε μια μεγάλη ιστορία σ’ αυτόν, δεν είναι πια μαζί μας. Εκεί που τώρα βρίσκεται, θα τον συντροφεύουν οι πρωταγωνιστές και οι πρωταγωνίστριες που ανέδειξε και, ήδη, έχουν φύγει», δήλωσε ο υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας, Θανάσης Δαβάκης.
«Οι ταινίες του», τόνισε, «θα αποτελούν, για πάντα, παράδειγμα για έναν καλό, ποιοτικό αλλά και εμπορικό Ελληνικό Κινηματογράφο».

ΣΥΝ: Πρωτοπόρος στο δύσκολο είδος του μιούζικαλ
Τη βαθιά του θλίψη για το θάνατο του Γιάννη Δαλιανίδη, εξέφρασε το Τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΝ «Σεναριογράφος και σκηνοθέτης, πλήθους ταινιών, εισήγαγε κενότατες τεχνικές, υπήρξε πρωτοπόρος στο δύσκολο είδος του μιούζικαλ, αλλά και της ελληνικής κωμωδίας. Στους οικείους του εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια», αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση.

Οι καλλιτέχνες πήρανε τους δρόμους!

Παλμός και φαντασία, αδιαμφισβήτητα, χαρακτήριζαν αυτήν την «αγωνιστική ξενάγηση» στην πόλη, όπως την ονομάζουν οι «καλλιτέχνες ενάντια στο μνημόνιο», η οποία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 14/10, με αφορμή τη νέα επιθεώρηση της τρόικας.
Μια πρόζα διαφορετική από τις άλλες

Η εκκίνηση έγινε με συνθήματα όπως, «όλα τα εγώ στο δρόμο» και «όλα τα μπορώ στο δρόμο», κρουστά που έδιναν το ρυθμό και σαρκαστικά σκετς, ως προς την οικονομική περιρρέουσα κατάσταση, στα σκαλοπάτια του παλιού χρηματιστηρίου στη Σοφοκλέους, «το μόνο μέρος που τα ματ δεν έριξαν δακρυγόνα». Μια βροχή από φωτοτυπημένα χαρτονομίσματα, (πέρα από την υδάτινη που είχε προηγηθεί, μη ευνοώντας την αυξημένη συμμετοχή), με τη χειρόγραφη επισήμανση «και τα δικά σας ψεύτικα είναι…» και η πορεία αφήνει πίσω της το χρηματιστήριο για να κατευθυνθεί στη Marfin Βank της οδού Σταδίου, που σημαδεύτηκε από τα γεγονότα της 5ης Μαΐου.
Ο ηθοποιός Κίμων Ρηγόπουλος, σε ρόλο Βγενόπουλου, δείχνει τα δόντια της ασύδοτης εργοδοσίας, με την προτροπή «Δουλεύετε, δουλεύετε! Κι αν η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη, αυτό δε σας αφορά γιατί εγώ είμαι ο αφέντης».
Στην πλατεία Κλαυθμώνος, λίγο πιο πέρα, μια διαμορφωμένη «σκηνή» φορτηγού φιλοξενεί τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο, ο οποίος τραγουδάει σε στίχους του Ισαάκ Σούση, γραμμένους ειδικά για την περίσταση.
Τελευταίος προορισμός η Βουλή. Τα πλακάτ που προπορεύονται, γράφουνε «όχι πάλι κατοχή», «μείνετε ανήσυχοι» και τα βήματα μπερδεύονται για λίγο με τη βραζιλιάνικη samba, που αντηχεί στη Σταδίου. Φτάνοντας έξω από τη Βουλή, η λέξη «αξιοπρέπεια» ενώνει τις φωνές όλων έντονα και ρυθμικά. Οι καλλιτέχνες στήνουν μια μικρή παράσταση, και διαμαρτύρονται κατά της ανεργίας, της ανέχειας, της εκμετάλλευσης, της πνευματικής φτώχειας και της υποβάθμισης της ζωής.
Η αστυνομία ακολουθούσε κατά πόδας και δυνάμεις των ΜΑΤ ήταν παραταγμένες έξω από τη Βουλή.
Φωτογραφίες: Πάνος Διαμαντής
Απο:www.tvxs.gr

Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010

Ρεμπέτική βραδιά και συναυλία στην Ύδρα

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος διοργανώνεται στην Ύδρα, η «Ρεμπέτικη Συναυλία», στην γραφική και ειδυλλιακή πλατεία της «Ξερής Ελιάς», στην ομώνυμη και παραδοσιακή (από το 1825), ταβέρνα του κ. Σ. Ντούσκου.

Η «Ρεμπέτικη Συναυλία» της Ύδρας είναι μια ετήσια διεθνής συνάντηση ερευνητών, μουσικών και τραγουδιστών του Ρεμπέτικου.
Η «Ρεμπέτικη Συναυλία» πρόκειται να ξεκινήσει, το Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010, στις 21.00.

Aπο: http://hydraspoliteia.blogspot.com

Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

Έκθεση για το Νίκο Καββαδία στο Βελιγράδι

H Εστία του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού (ΕΙΠ) στο Βελιγράδι, με την έκθεση «Ο ποιητής των θαλασσών και του ανεκπλήρωτου έρωτα» συστήνει τον αγαπημένο Έλληνα ποιητή Νίκο Καββαδία (1910- 1975) στο κοινό της Σερβίας.
Στα εγκαίνια της έκθεσης, απόψε, ο γνωστός ηθοποιός Nenad Jezdic, θα διαβάσει ποιήματα του Νίκου Καββαδία, συνοδεία πιάνου. Στην έκθεση, που διοργανώνεται με αφορμή τα 100χρονα από τη γέννηση του ποιητή, παρατίθενται σκηνές από τη ζωή και τα ταξίδια του, μέσα από φωτογραφίες με πρόσωπα και λιμάνια, που παραπέμπουν στο λόγο του.
Την έκθεση συμπληρώνουν βιογραφικά στοιχεία, χρονολόγιο, εργογραφία και μια συλλογή με όλες τις εκδόσεις που κυκλοφορούν στην Ελλάδα -έργα του Νίκου Καββαδία, (εκδόσεις 'Aγρα), μελέτες για το έργο του, όπως και οπτικοασκουστικό υλικό με ερμηνείες μελοποιημένων ποιημάτων.
Στις παράλληλες εκδηλώσεις, με αφορμή το αφιέρωμα, θα προβληθούν το ντοκιμαντέρ της Κατερίνας Πατρώνη, "Με τα μάτια στραμμένα στη στεριά", εμπνευσμένο από το έργο του Νίκου Καββαδία και η ταινία "Ένα τσιγάρο βάρδια", των Αναΐς Κώνστα και Γιάννη Θεοδωρακόπουλου.
Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό έως τις 12 Νοεμβρίου.

Απο:www.in.gr